و در آيهء 4 سوره معارج پنجاه هزار سال مىباشد « 1 » . ولى نتيجهء تحقيقى در پيرامون آيات مشاراليه با توجه بأخبار مرويه از معصومين عليهم السلام اين است كه چنان اصطلاحى در قرآن از لحاظ ايام اين جهان مسلم نيست و بلكه خلاف آن ثابت است . وانگهى چنانچه اين گونه اصطلاح را هم دربارهء يوم بپذيريم ، دليل بر اين نيست كه ايام خلقت جهان را نيز از أيام بدانيم ، كه در نتيجه شش روز ششهزار سال ، و يا برحسب آيهء معارج سيصد هزار سال باشد . زيرا مثلا در آيهء 5 سجده يوم هزار ساله از ايام تدبير امر الهى از آسمان به زمين و بالعكس ، پس از خلقت زمين و آسمانها معرفى شده ، نه اينكه از ايام آفرينش زمين و آسمان ، خصوص با توجه به آنكه ايام ششگانهء خلقت قبل از اين آيه بلافاصله ياد شده است .

--> ( بقيه از صفحه قبل ) : برخى از منجرفان بدليل اين آيه مدت شريعت اسلام را هزار سال گرفته‌اند به اين تأويل كه مقصود از أمر شريعت است و منظور از تدبير امر از آسمان به زمين آغاز تشريع شرع اسلام و از عروج آن پايانش مراد است . ولى نكته‌ايكه ما را در جوابگوئى از اين توجيه غيروجيه آسوده مىكند اينست كه : در آيهء فوق تنها مدت نزول و عروج امر الهى هزار سال معرفى شده و براى دوام آن در روى زمين حتى يك ثانيه باقى نخواهد ماند و اين خود برهان روشنى است بر اينكه مقصود از أمر در آيهء فوق امر شريعت نيست ، بلكه بقرينه آيهء قبلى كه سخن از آفرينش جهان بميان آورده مقصود أمر تدبير و نظم امور جهان خلقت است ، و از اين قبيل امور كه هرگز ربطى بدوام و يا مدت شريعت الهى ندارد ، و اللّه الهادى . ( 1 ) - قال تعالى : سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ * لِلْكافِرينَ لَيْسَ لَهُ دافِعٌ * مِنَ اللَّهِ ذِي الْمَعارِجِ * تَعْرُجُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ [ المعارج 4 ] .